Pełne pretensji, że Annamalai jako głowa rodziny nie odwiedza ich zostawiając krewnych swojemu losowi. Z czasem pisarz dowiedział się, jak przebiegało życie Annamalai. Jako dziesięciolatek uciekł on z domu oskarżony przez ojca o kradzież, pracował w różnych miejscach: jako kulis, na plantacji herbaty na Cejlonie, na Malajach przy kauczuku. Przeżył inwazję obcinających głowy Japończyków. Z każdego miejsca wysyłał pieniądze rodzinie. Bo tylko tego chcą: pieniędzy. 15 lat to kawał czasu. Pisarz nie wyobrażał sobie już życia bez Annlamai. Toteż gdy ten postanowił wyjechać, by załatwić na wsi konflikt o pieniądze, nie chciał go puścić. Jego zakaz uczynił ich obcymi sobie. Annamalai przestał podlewać ogród. Zrobił się nieufny, mrukliwy. Pewnego dnia podjął decyzję. Spakował rzeczy i zawiadomił pisarza, że odchodzi do swojej wioski, bo tylko tam może umrzeć godnie żegnany po śmierci. Procesją, w której mieszkańcy wioski poniosą pod muzykę orkiestry jego przyozdobione girlandami ciało. Odszedł nie czekając na pieniądze, którymi pisarz chciał wynagrodzić jego służbę.