W jego świecie człowiek powinien swoje nazwisko raczej ukrywać, niż dążyć do tego, by rozgłaszano je drukiem bądź na falach eteru, bądź na taśmach filmowych. Zdumiewał go. Żwawy i swobodny w ogrodzie, przy pracy z motyką, powłóczył ciężko nogami w domu, cichł onieśmielony wśród książek. Kiedy pojawił się w życiu narratora? Wraz z przeprowadzką do nowego domu. Krępy, w turbanie na ogolonej głowie, w samych tylko szortach khaki (...) z ogromnymi, czerwonymi od betelu zębami. Wyczuwało się nim jakąś gwałtowność, a jednocześnie dużo łagodności. Annamalai pomógł wnieść pakunki do domu i... został na 15 lat. Zabrał się za ogród pisarza. Godzinami opowiadał też o sobie. O tym, jak z węzełkiem bez biletu pojechał szukać pracy, jak złapany w pociągu zgodził się na jakąkolwiek pracę, a potem za grosze zbierał łajno zwierząt sam w puszczy, paląc ognisko dla odstraszenia słoni i tygrysów. Ogród pisarza po pobycie w puszczy był dla Annamalai odpoczynkiem. Sadził w nim co chciał i jak chciał, malując znaki broniące wzrost roślin od zauroczenia. Dom skrył się w bujnej roślinności. A w środku dwóch mężczyzn żyło obok siebie połączonych zdawkowymi rozmowami. Annamalai przycinał ogród, pisarz odczytywał mu kartki ze wsi od brata.