Apogeum potęgi W 1081 roku, po śmierci Michała, tron objął Konstantyn Bodin. Wykorzystał najazd Normanów na Bizancjum, by przyłączyć do swego królestwa ziemie serbskie pozostające dotąd pod zwierzchnictwem bizantyńskim: Raszkę, Bośnię i Zahumle. W Raszce osadził żupanów ze swego dworu: Wukana i Marka, którzy założyli nową dynastię żupanów Raszki (pochodził z niej między innymi Stefan Nemania). W sąsiedniej Bośni władzę objął namiestnik Bodina, który otrzymał tytuł bana – nadawany zarządcom terytoriów przygranicznych. W 1089 roku Konstantyn Bodin uzyskał od papieża Klemensa III bullę ustanawiającą nową metropolię kościelną ze stolicą w Barze, obejmującą całe królestwo Zety – poza Barem obejmowała ona diecezje: Kotor, Ulcinj, Svač, Skadar, Drivar, Pilot, Bośnia, Serbia i Trebinje. U schyłku panowania w 1096/1097 roku Bodin podejmował w swej stolicy Skadarze krzyżowców pierwszej wyprawy, którzy pod wodzą Rajmunda z Tuluzy przechodzili przez Dalmację w drodze do Konstantynopola. Konstantyn Bodin zmarł w 1101 roku.