Bizancjum w tych zmaganiach okazało się silniejsze i przy pomocy wojska osadziło na tronie Zety Grubeszę Branislavljevicia (1118-1125) wnuka Radosława.
Upadek Zmiana władzy zapoczątkowała okres krwawych walk wewnętrznych pomiędzy stronnikami Bizancjum a obozem popieranym przez żupanów Raszki. Grubesza zginął w wojnie węgiersko-bizantyńskiej. Po jego śmierci tron odzyskał ponownie Jerzy (1125-1131). Jerzy został ostatecznie pokonany i uwięziony przez Bizantyńczyków, a na tronie Zety został osadzony przez wodza bizantyńskiego brat Grubeszy Gradihna Branislavljević (ok. 1131-1142). W okresie jego panowania Zeta wciąż jeszcze pozostawała rozległym państwem obejmującym oprócz dawnej Dukli również Trawunię, chociaż wedle słów Popa Duklanina: prawie całkowicie wyniszczonym i wyludnionym. Syn i następca Gradinhy, Radosław zrezygnował z tytułu królewskiego tytułując się już tylko kneziem zeckim. Zaatakowany przez żupana Raszki Urosza II utracił 2/3 terytorium. Wezwani na pomoc Bizantyńczycy zmusili Urosza do ucieczki w góry. Po zwycięstwie bizantyńskim nad połączonymi siłami serbsko-węgierskimi nad rzeką Tarą w 1150 roku władza Radosława nad Zetą została na krótki czas odbudowana. W 1162 roku wezwany przez opozycję wielki żupan Raszki Desa odebrał mu prawie całe państwo, pozostawiając wąski pas wybrzeża od Kotoru do Skadaru.