Wkrótce po 1166 roku miasta te odebrał mu cesarz Manuel Komnen, tworząc w dawnej Zecie bizantyński okręg administracyjny zarządzany przez duksa Dalmacji i Dioklei rezydującego w Kotorze, Barze lub Skadarze. Kneź Radosław władał już tylko na dworze i w pozostawionych mu prywatnych posiadłościach. W 1189 roku te pozostałości po królestwie Zety jak i dukat bizantyński przyłączył do swego państwa wielki żupan Raszki Stefan Nemania.
Społeczeństwo Na czele społeczeństwa zeckiego stał książę i otaczający go możni: bani, żupani, później także bojarzy (boljari) i vlasteli. Oprócz możnowładców istniała liczna warstwa drobnych rycerzy zwanych: vojnici lub vlastelici. Przez długi czas utrzymywała się również wolna ludność wiejska żyjąca we wspólnotach terytorialnych. Król dysponował całą ziemią i zamieszkującą ją ludnością przekazując ją w drodze nadań Kościołowi lub możnym. Powstała w ten sposób nowa warstwa ludności chłopskiej zależnej przywiązana do ziemi, zwana meropsami lub z grecka parikami. Możnowładcy we własnych dworach gospodarowali przy pomocy ludności niewolnej - otroków.