Grupa ta w ciągu XI i XII wieku stale rosła, powiększana przez zubożałych wieśniaków oddających się w niewolę możnych lub Kościoła jako serwowie.
Miasta położone w nadmorskiej części Zety: Skadar (nad Jeziorem Szkoderskim), Ulcinj, Budva i Kotor cieszyły się znaczną autonomią. Stare, rzymskie niegdyś miasta zamieszkiwała w sporej liczbie ludność romańska stopniowo ulegająca slawizacji. Władza w miastach należała do potomków późnorzymskiej arystokracji municypalnej i możnych Słowian, którzy dość licznie osiedlali się w miastach.
Organizacja państwa Na czele państwa stał król, który w swoich rządach opierał się na radzie złożonej z urzędników i wyższego duchowieństwa – zwanej sabor. Pewne prerogatywy zachował również ogół wojowników (Pop Duklanin nazywa go ludem, łac.: populus), który gromadził się na ogólnych zebraniach ludności wolnej i możnowładców. Do końca XII wieku do kompetencji zgromadzenia należało prawo wyboru nowego władcy spośród dynastii panującej oraz decyzje w sprawie wojny i pokoju. Stopniowo zgromadzenia zaczęto zwoływać coraz rzadziej, aż całkowicie zanikły.