Państwo dzieliło się na 4 prowincje zarządzane przez Banów i położone wewnątrz kraju liczne żupanie zarządzane przez żupanów i ich pomocników oraz zastępców setników. Żupanie nazywano: strana, oblast, predeo a nawet reka. Dzieliły się one na setki, a także na żupy lub na mniejsze od nich sela tworzące wspólnoty miejskie. Mniejsze żupanie obejmujące najwyżej 1 żupę, obejmowały zazwyczaj jedną dolinę rzeczną, tworząc jedną wspólnotę terytorialną. Banowie władający prowincjami mieli na swe rozkazy po 7 setników, którzy sprawowali w ich imieniu sądy i pobierali daniny. Głównym źródłem dochodów króla i możnowładców były daniny i powinności wolnej ludności wiejskiej, którymi król dzielił się ze swymi pomocnikami. Banowie i ich urzędnicy mieli prawo do połowy dochodu z danin, podczas gdy żupani tylko do trzeciej część dochodu. Reszta miała być przekazywana na dwór królewski, często jednak były to wielkości znacznie niższe. W rzeczywistości bowiem lokalni dygnitarze byli niemal udzielnymi władcami, niezbyt lojalnymi wobec swego zwierzchnika. Dochód przekazywany władcy szedł na potrzeby dworu, aparatu administracji i drużyny królewskiej.