Jego działalność jako Namiestnika oceniano pozytywnie, czego wyrazem może być mowa pożegnalna marszałka Sejmu Jana Dzierżysława Tarnowskiego, który w 1888 potwierdził, iż w okresie jego rządów panował pełen harmonii stosunek pomiędzy krajową władzą rządową a Wydziałem Krajowym† Filip Zaleski. „Gazeta Lwowska”, nr 216 z 22 września 1911..
Od 11 października 1888 do 11 listopada 1893 był ministrem dla Galicji (bez teki) w rządzie Eduarda Taafego. Jego nominację po ustąpieniu Floriana Ziemiałkowskiego prasa konserwatywna na czele z "Czasem" i "Przeglądem Polskim" przyjęła entuzjastycznie podkreślając jego "cenne zalety" i ciesząc się na "początek nowej a da Bóg pomyślnej i płodnej ery""Czas" nr 236 z 14 października 1888, s. 1. W okresie swego ministrowania - załatwił korzystnie dla galicyjskich ziemian ustawę propinacyjną, a także doprowadził do zatwierdzenia przygotowanej jeszcze przez Ziemiałkowskiego tzw. ugody indemnizacyjnej. Jak napisał jego podwładny Kazimierz Chłędowski niewiele dbał o urząd, ale mając dużo rutyny administracyjnej, nieraz więcej zrobił minister, który dużo siedzi w biurze, a mało się na rzeczy rozumie. Przy tym zaprzyjaźniony z kilku kolegami, uzyskał po przyjaźni nieraz coś, czego inni w drodze urzędowej uzyskać nie byli w stanie.