Holmes nie szczędzi wysiłków, żeby wyjaśnić zagadkę rytuału. Dowiaduje się, że Brunton przed zaginięciem pytał Musgrave’a o wysokość wiązu, powalonego przez piorun. Przypomina sobie również, że w tekście rytuału jest mowa o słońcu, stojącym nad dębem (w wersji filmowej z Jeremym Brettem w roli Holmesa była to strzałka z figurką dębu, wskazująca kierunek wiatru) i o cieniu, którzy rzucał wiąz. Okazuje się, iż Musgrave zna wysokość drzewa. Dzięki temu obaj mężczyźni, za pomocą równań trygonometrycznych, są w stanie obliczyć długość cienia, rzucanego niegdyś przez wiąz (pozostaje problemem czy drzewo w połowie XIX miało tę samą wysokość co 200 lat wcześniej). Następnie – kierując się wskazówkami rytuału – ustalają liczbę kroków, prowadzących do skarbu. W rezultacie trafiają do starej drewutni, a w niej odkrywają ciężką, kamienną pokrywę i ukrytą pod nią kryptę. W piwnicy – zamiast skarbu – odnajdują zwłoki Bruntona. Holmes bada znalezione w stawie kawałki metalu i szkiełka. Po ich umyciu odkrywa, że metal to złoto, a szkiełka to kamienie szlachetne, i że są to szczątki połamanej korony królów Anglii. Insygnium należało do ściętego podczas wojny domowej króla Karola I Stuarta.