Przodek Musgrave’a, zwolennik króla, odzyskał połamaną na kawałki koronę i ukrył ją, a wskazówki dotyczące jej przyszłego odnalezienia zawarł w tekście rytuału. Niestety nie zdążył wyjawić swemu synowi znaczenia wiersza i następne pokolenia Musgrave’ów nie zwróciły klejnotu Karolowi II, gdyż nikt nie zdołał odczytać zaszyfrowanej wiadomości. Udało się to dopiero Bruntonowi, który odnalazł piwnicę, ale sam nie był w stanie podnieść zamykającej ją pokrywy. Poprosił więc o pomoc Rachel, a kiedy podawał jej skarb, ciężkie zamknięcie opadło i przypieczętowało jego los. Holmes już nie zdołał ustalić, czy Rachel rozmyślnie opuściła pokrywę, czy był to wypadek, dziewczyna bowiem nigdy nie została odnaleziona.
Holmes mówi, iż była to trzecia ze spraw w jego karierze (pierwszą była Gloria Scott, brak danych, co było drugą).
Tekst „Rytuału Musgrave’ów” Czyje to było?
Tego, co odszedł.
Czyje to będzie?
Tego, kto przyjdzie po nim.
W jakim to było miesiącu?
W szóstym od pierwszego.
Gdzie stało słońce?
Nad dębem.
Gdzie był cień?
Pod wiązem.
Jak wymierzać kroki?
Na północ dziesięć i dziesięć, na wschód pięć i pięć, na południe dwa i dwa, na zachód jeden i jeden i w dół.
Co za to winnyśmy dać?
Wszystko, co mamy.
A dlaczego musimy to dać?
Bo nam to powierzono.