Znacznie też zwiększyła się liczba miłośników turkotów frankońskich.
Budowa Frankońskie turkoty są gołębiami o mocnej, niskiej postawie, lekko opadającym tułowiu, zawsze gładkonogimi i z gęsto upierzoną koronką i goździkiem.
Jeśli hodowcy frankońskich turkotów, szczególnie podczas uszlachetnienia pierwotnej formy opisywanej rasy, skupili się głównie, chociaż nie tylko, na budowie głowy, przeto należy powiedzieć, że dokonując wyboru gołębi do hodowli, trzeba bacznie przyjrzeć się budowie głowy selekcjonowanych ptaków. Głowa powinna być szeroka i płaska, ze stosunkowo płaskim czołem, (wadą jest wąska i wysklepiona głowa), gęsto i bogato upierzoną koronką, przede wszystkim bardzo szeroką bez luk, po bokach bez rozet, postawiona na sztorc. Pióra w przedniej części koronki utrzymywane są w pionie przez pióra na ciemieniu, które także wypełniają koronkę. A więc tzw. koronka muszelkowa jest wadą. Pióra w tylnej części koronki skierowane są wyraźnie ku górze, tak że pomiędzy piórami szyi, skierowanymi ku dołowi a koronką wyraźnie dostrzegalna jest granica w postaci rowka, osadzonego wysoko, tuż za głową, w miejscu gdzie rozpoczyna się szyja. Głowę frankońskich turkotów zdobi także goździk o owalnym kształcie (bliski kołu), bogaty w pióra, zwarty możliwie z wszystkich stron, opadający z przodu na dziób, zakrywający dobrze woskówki.