rzadkie pióra w koronce, piersi i plecach.
Rysunek i kolory O atrakcyjności frankońskich turkotów decyduje nie tylko piękna budowa, ale przede wszystkim urozmaicony rysunek i bogactwo kolorów. Frankońskie turkoty mogą być jednobarwne lub o zróżnicowanym rysunku. Dotychczas wzorzec dopuszcza u jednobarwnych kolor biały, czarny, czerwony, grochowy czerwonopłowy, żółty, grochowy żółty, żółtopłowy, grochowy żółtopłowy, niebieski bez lub z czarnymi pasami, grochowy niebieski, niebieskopłowy bez lub z ciemnymi pasami, niebieski szymel z czarnymi pasami, czerwonopłowy, grochowy niebieskopłowy, jasny (młynarz) bez lub z ciemnymi pasami, oraz skowronkowaty.
Chociaż u turkotów jakość koloru nie odgrywa takiej roli jak u gołębi barwnych, to jednak turkotom w zakresie koloru stawiane są duże wymagania. Kolor czarny, czerwony i żółty powinien być nasycony, czysty bez rdzawego nalotu u niebieskich, niebieskopłowych, oraz jasnych (młynarzy). Nierównomiernie rozłożony kolor jest błędem. U pasiastych wymaga się, aby pasy były czyste, nie za szerokie, ponadto biegnące nie za blisko siebie. Jak u wszystkich gołębi grochowych i skowronkowatych, także u frankońskich turkotów rysunek na skrzydłach powinien być wyraźny i równomiernie rozłożony.