Krótka i na całej długości silna, szeroka szyja łączy się także z szeroką i nieco wysuniętą do przodu piersią. Cecha ta sprawia, że – chociaż frankońskie turkoty stoją na niskich nogach – to jednak wywołują wrażenie, że są dumne i elegancko poruszające się. Mocnej budowie przedniej części korpusu odpowiadają szerokie, oraz mocne i szerokie skrzydła, spoczywające na ogonie. Dużym błędem jest więc długi korpus, długa i cienka szyja.
Zwrócić należy uwagę na upierzenie, które powinno być bardzo dobrze rozwinięte, przylegające, jednakże średnio sprężyste. Dzięki temu frankońskie turkoty wydają się być gołębiami stosunkowo dużymi. Białe turkoty mogą nawet kojarzyć się z młodymi, puchatymi niedźwiedziami polarnymi. Dużymi wadami w upierzeniu są: wąskie lotki w kształcie szabli, wąska, krzywa, z brakami oraz za głęboko osadzona koronka, wyraźnie dostrzegalne rozety, a także zwisający goździk ograniczający pole widzenia; upierzone nogi;