Zdobył sławę w czasie procesu swoimi odpowiedziami na zarzuty prokuratora, gdy twierdził, że w społeczeństwie nie ma ludzi niewinnych. Stwierdził, że kocha wszystkich na świecie za to, kim mogliby być, lecz nienawidzi ich za to, kim są. Oskarżał całe społeczeństwo, w szczególności polityków i warstwę zamożną, o korupcję i bogacenie się kosztem cudzej pracy. Zadeklarował również, że właśnie przemyślenia na ten temat uczyniły go anarchistą i że stało się to w 1891.
27 kwietnia 1894 skazany na śmierć. Po usłyszeniu wyroku zawołał "Towarzysze, odwagi! Niech żyje anarchia!". Został stracony w Paryżu w następnym miesiącu.
Jego postać była jedną z inspiracji dla Emila Zoli przy pisaniu powieści Paryż, poświęconej fali zamachów anarchistycznych w stolicy Francji. Jego mowa obrończa przed sądem została wydana drukiem i wkrótce przetłumaczona na wiele języków, w tym również na język polskiEmile Henry, Mowa Emila Henry'ego przed trybunałem, Paryż : Les temps nouveaux, 1906..
Przypisy
Bibliografia A. Salmon, La Terreur noire, Montreuil : L'Échappée, 2008,
Kategoria:Francuscy anarchiści Kategoria:Ludzie urodzeni w Barcelonie Kategoria:Osoby skazane na karę śmierci we Francji Kategoria:Straceni przez zgilotynowanie Kategoria:Urodzeni w 1872 Kategoria:Zmarli w 1894