Panowie obozują pod gołym niebem i w hotelach, przyrządzają posiłki, przepływają przez śluzy. Zwiedzają nadrzeczne miasteczka, zachwycając się nie tylko zabytkami, ale i karczmami (których znawcą jest Harris). Nieustająco spierają się o to, który z nich dotąd najwięcej się napracował i który powinien teraz usiąść do wioseł czy pociągnąć hol łodzi. Po tygodniu podróży docierają do Oksfordu, który miał być ostatnim ich przystankiem w drodze w górę Tamizy. Ponieważ od momentu wyruszenia w drogę powrotną w dół rzeki panuje deszczowa pogoda, wycieczka przestaje im sprawiać radość. Po dwóch dniach docierają do Pangbourne, gdzie wbrew swojemu pierwotnemu planowi pozostawiają łódź i wracają do Londynu pociągiem.
Wyprawa, której opis stanowi główny element powieści i pretekst do wielu dygresji, odpowiada typowym wycieczkom tego czasu (moda na wycieczki rzeczne nastała w latach 70. XIX w., gdy zaczął zanikać handlowy transport drogą wodną). Książka opisuje także inne ówczesne mody (ubiór żeglarski, gra na banjo, fotografia), co stanowi element obrazu obyczajowości ówczesnej Anglii, ukazanego w tle powieści. Pochodzący z "Trzech panów w łódce" popularny cytat (oddający przewrotny humor powieści oraz zachowanie jej bohaterów, unikających wysiłku jak ognia): I like work, it fascinates me. I can sit and look at it for hoursLubię pracę.