Praca mnie fascynuje. Potrafię godzinami siedzieć i przyglądać się jej. , zdaniem P. Wallera stanowi świetne podsumowanie wiktoriańskiej etyki pracy.

Komizm powieści w dużej mierze opiera się na humorze sytuacyjnym (często o charakterze farsowym), ale także na ironii, której przedmiotem są typowe ludzkie słabości. Bohaterowie (którzy są ludźmi z krwi i kości, podobnymi do czytelników książki, co było jednym z powodów jej popularności) narzekają na statki parowe pływające Tamizą i próbują za wszelką cenę im przeszkadzać; innym z kolei razem – gdy sami są holowani przez taki statek – narzekają na łódki zagradzające mu drogę. Zarzekają się, że powrócą zgodnie z planem łodzią do Londynu mimo niesprzyjającej pogody, a następnie porzucają łódź w połowie drogi i wracają do domu pociągiem. Chwalą się swoimi umiejętnościami czy cnotami, kiedy jednak przychodzi do ich pokazania w praktyce, okazuje się, że ich nie posiadają. Sama wycieczka stanowi w pewnym stopniu parodię dalekiej i niebezpiecznej wyprawy, na miarę skromnych możliwości i chęci bohaterów.