Łączność ta nie jest rzeczywistym złączeniem czy zjednaniem, ale tylko faktem posiadania przez umysł myśli, których nie miałby (a lepiej rzec – mógłby nie mieć), gdyby nie obecność ciała. Ich związek polega także na tym, że obie te substancje "są zdolne do działań i przyjmowania działań".
Louis De La Forge jest autorem znanym w szerokich kręgach odnoszących się do historii filozofii w stopniu niezadowalającym. Faktu tego nie zmienia nawet to, że nie znajdzie się bodaj jeden podręcznik do tak ujętej myśli filozoficznej, który nie zawierałby wspomnienia o tym autorze. Jest on doceniany, a jego praca odnotowywana jeszcze za jego życia, potem natomiast zawsze przy okazji odnoszenia się do wyznawców, naśladowców i kontynuatorów Descartes’a, do jakich należeli: Malebranche, Jacques Rohault, Pierre-Sylvain Régis, Géraud de Cordemoy, Arnold Geulincx i inni.
Co innego, gdy chodzi, już ściślej, o zainteresowanych rozwojem filozofii kartezjańskiej, bo właśnie dla nich La Forge jest autorem rozpoznawanym, choć nie o przecenionej wartości. Jego nazwisko przyćmiły inne sławy i dynamika rozwoju filozofii XVII stulecia.