mały|350px|Ogród Saski w Warszawie. Dwie pary boskietów (zielone) Boskiet – pojęcie związane głównie z założeniami ogrodowymi w stylu francuskim, w których stanowił podstawowy element obok parterów i gabinetów. W języku francuskim bosquet znaczy "gaik", "zagajnik", zaś samo słowo wywodzi się z włoskiego bosco oznaczającego grube lub stare drzewo. Na sztychach Tommaso Franciniego z 1614 r. przedstawiających ogrody zamku Fontainebleau są widoczne pierwsze boskiety. Boskietem nazywano grupę minimalnie pięciu krzewów lub drzew jednego gatunku.

Taki zagajnik określano dawniej jako quincunx (od łacińskiego in quincuncem, oznaczającego drzewa owocowe zasadzone w skośne rzędy). Nazwa nie jest przypadkowa; boskiety rzeczywiście wywodzą się od renesansowych sadów (pochodzenia rzymskiego lub nawet perskiego), lokalizowanych na końcu ogrodu ozdobnego. Drzewa boskietu sadzono w rzędach, najczęściej po obu stronach drogi, na styl żołnierzy w szeregu, tworząc szpalery, aleje i większe formacje krzewiasto-drzewiaste. Boskiety dzieliły przestrzeń ogrodu na odrębne części, a ponadto dawały cień i możliwość wygodnej obserwacji nasłonecznionych parterów, służyły jako tło dla przedstawień, koncertów, widowisk lub innych zabaw. Ziemię wokół drzew boskietu pierwotnie pokrywano warstwą żwirku.