Józef Antoniak (ur. 28 listopada 1894 w Szczerzecu, zm. 13–14 kwietnia 1940 w Katyniu) – porucznik piechoty rezerwy Wojska Polskiego, działacz społeczny, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Wojciecha i Anastazji z Mociaków, urodzony 28 listopada 1894 we wsi Szczerzec, w powiecie lwowskim. Ukończył Seminarium nauczycielskie w Samborze.
W 1913 został powołany do cesarskiej i królewskiej armii. W czasie I wojny światowej, początkowo przebywał na froncie rosyjskim, skąd 4 listopada 1914 trafił do szpitala na skutek zakażenia przy szczepieniu. Po wyleczeniu w marcu 1915 trafił na front serbski. Od czerwca tego roku walczył na froncie austriacko-włoskim, gdzie służył w formacji polowej w 16 kompanii 77 pułku piechoty i brał udział w walkach na Krasie, pod Gorycją i Tyrolem. 25 maja 1917 dostał się do niewoli włoskiej. 1 maja 1918 wstąpił do Pierwszego Oddziału Ochotników Polaków we Włoszech przy 4 armii włoskiej, gdzie objął stanowisko dowódcy sekcji polskiej i brał udział w walkach przeciwko Austrii. Za postawę wykazaną podczas walk, na wniosek kapitana Stefana Kluczyńskiego, 27 września 1922 otrzymał order „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie, czytamy m.in.: