1 listopada 1918 wstąpił do Armii Polskiej organizującej się we Włoszech. W 1919 udał się do Francji, gdzie wstąpił do 11 pułku strzelców polskich Armii Hallera, późniejszego 53 pułku piechoty Strzelców Kresowych. 20 czerwca 1919 awansował do stopnia podporucznika. W 1920 został awansowany na porucznika i przeniesiony do 54 pułku piechoty Strzelców Kresowych na stanowisko dowódcy kompanii. Walczył na froncie podczas wojny polsko-bolszewickiej. W 1921 powrócił do 53 pułku piechoty. W sierpniu tego roku został przeniesiony do rezerwy. Zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów rezerwy piechoty. W 1934 pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień w Tarnopolu. Posiadał przydział mobilizacyjny do 54 ppRocznik oficerski Rezerw 1934 s. 15, 507..
W okresie dwudziestolecia międzywojennego udzielał się społecznie w Towarzystwie Szkoły Ludowej i LOPP.