Przeszedł na emeryturę w 1910 wykładając potem na uczelni jako profesor honorowy.
Obdarzony poczuciem humoru, niezwykle lubiany jako wykładowca, uchodził za profesora posiadającego wielką wiedzę i erudycję oraz umiejętność dzielenia się nią z innymi, tytułowany ozdobą Uniwersytetu i legendą Krakowa.
Po przejściu na emeryturę prowadził wykłady z filozofii na Kursach Wyższych dla Kobiet im. Adriana Baranieckiego. Od 1911 roku przewodniczył Komisji Historii Filozofii Polskiej. Był członkiem Towarzystwa Filozoficznego w Krakowie i Polskiego Towarzystwa Filozoficznego we Lwowie. Należał ponadto do szeregu włoskich i niemieckich towarzystw naukowych. Brał udział w zjazdach filozofów i wygłaszał na nich odczyty.
Pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera O, zach.). Bogaty księgozbiór zapisał Bibliotece Jagiellońskiej. mały|Grobowiec księży zmartwychwstańców na cmentarzu Rakowickim Uhonorowany w Krakowie ulicą jego imienia.