Latopis informuje, że Michał nie dotrzymał warunków umowy w odniesieniu do terenów w rdzennej Dukli, milczy natomiast o losach Trawunii, co skłania historyków do przypuszczenia, że sukcesy Radosława na tym terenie były przejściowe i ostatecznie w wyniku rebelii Trawunia znalazła się pod panowaniem humskiego Ljutowida.
Książę Zety Nieustabilizowana sytuacja wewnętrzna Zety: rozbicie państwa, istnienie aktywnej opozycji możnowładczej, zainteresowanej słabością władzy książęcej oraz odśrodkowe tendencje miast zeckich, a także zakusy sąsiedniego Zahumla skłoniły Michała I do zrewidowania dotychczasowej polityki zewnętrznej państwa i podjęcia rozmów z Bizancjum. W rezultacie zabiegów dyplomatycznych został wpisany na listę sojuszników i przyjaciół Romejów, otrzymał też tytuł i pensję protospatara. Jest też możliwe, że jak podaje Pop Duklanin, po śmierci pierwszej żony, około 1053 roku poślubił krewniaczkę cesarza Konstantego IX Monomacha. To zacieśnienie stosunków z Bizancjum wiązało się niewątpliwie z obowiązkiem dostarczania posiłków wojskowych Cesarstwu, przynosiło jednak jednocześnie wzrost prestiżu wewnątrz państwa i blisko 20 lat całkowitego spokoju ze strony potężnego sąsiada, w tym również ze strony bizantyńskich namiestników Dracza. Najprawdopodobniej w tym czasie doszło też do przyłączenia do Zety Trawunii i Zahumla.