Bodin stanął w Prizrenie, gdzie, za zgodą przywódcy powstania – Jerzego Wojciecha – został koronowany na cara Bułgarii. Petriło pociągnął ze swą armią na południe, zajął Ochrydę i obległ Kastorię. Kastorii broniły oddziały bizantyńskie i lokalni możnowładcy pod dowództwem generała będącego z urodzenia Bułgarem. Armia Petriły poniosła pod Kastorią ciężkie straty i Petriło wycofał się do Zety. Bodin w tym czasie maszerował na wschód północną drogą i zajął Nisz. Z kolei armia bizantyńska zaatakowała Jerzego Wojciecha w Skopje. Skopje zostało zdobyte, a Wojciech schwytany. Na wieść o oblężeniu Skopje Bodin zawrócił na południe. Jego armia została jednak rozbita niedaleko Skopje, a on sam znalazł się jako więzień w Konstantynopolu, a następnie w Antiochii.
Na wieść o kłopotach syna Michał wysłał do Macedonii jeszcze jedną armię, dowodzoną przez zięcia, Longibardopulosa, dowódcę posiłkowego oddziału longobardzkiego w służbie bizantyńskiej, wziętego do niewoli kilka tygodni wcześniej w bitwie pod Prizrenem i niezwłocznie ożenionego z jedną z córek Michała I. Zięć nie okazał się jednak zbyt lojalny względem nowego teścia i przeszedł na stronę bizantyńską. Powstanie upadło. Prowadzenie samotnej walki z osłabionym przejściowo Bizancjum okazało się ponad siły małego państwa.