Około 1075, a najpóźniej w 1076 roku zwycięski wódz bizantyński, Nicefor Bryennios, świeżo mianowany duksem Dracza, pokonał gdzieś w górach wojska zeckie przełamując polowe systemy obronne. Michał utracił Raszkę, udało mu się jednak nie dopuścić zwycięskiego wodza w głąb Zety. Przestał też niewątpliwie obowiązywać dotychczasowy układ uznający władcę Zety za przyjaciela i sojusznika Greków. Od całkowitej katastrofy uratował w tym czasie Michała I bunt Bryenniosa w 1077 roku przeciwko cesarzowi Michałowi VII Dukasowi, który uniemożliwił cesarstwu ostateczną rozprawę z Serbami. Niepokoje w Antiochii około 1078 roku pozwoliły z kolei na powrót Bodina z więzienia, wykupionego przez ojca lub wuja Radosława albo też uwolnionego przez kupców weneckich (istnieją różne wersje tego wydarzenia).
Ustanowienie królestwa thumb|Król Michał. Fresk z kościoła św. Michała w Stonie. Fragment. Wśród duchowieństwa Zety i w miastach górnej Dalmacji dominowała kultura łacińska. Nawet powstały w języku słowiańskim żywot świętego Jana Włodzimierza został w XI wieku przełożony na łacinę.