W roku 1903 zaręczyła się potajemnie z Kandinskim, mimo że ten pozostawał w formalnym małżeństwie z inną kobietą i dopiero w roku 1911 rozwiódł się z żoną.
Podczas wspólnego pobytu w Paryżu w latach 1906-1907 Gabriele Münter nie poddała się wpływom ówczesnego malarstwa francuskiego i tworzyła nadal w konwencji postimpresjonistycznej. Zajmowała się wtedy głównie drzewo- i linorytem. Po powrocie z Paryża w 1908 zamieszkała z Kandinskim w Lana (południowy Tyrol), gdzie oboje malowali krajobrazy nadal w stylu późnego impresjonizmu. Marianna Wieriowkina zaprosiła oboje do Murnau, gdzie zamieszkała z Jawleńskim. Pod wpływem gospodarzy Gabriela Münter i Kandinski porzucili postimpresjonizm. Gabriela Münter stała się obok Pauli Modersohn-Becker gorącą zwolenniczką ekspresjonizmu. thumb|left|Dom Gabrieli Münter w Murnau W roku 1909 Gabriela Münter kupiła dom w Murnau, przy Kottmüllerallee, który sąsiedzi nazwali „Russenhaus” (Dom Rosyjski) z racji goszczących tam często artystów rosyjskich. W roku 1911 Kandinski zrezygnował z kierowania grupą „Nowego Stowarzyszenia Artystów Monachijskich” (NKVM) i utworzył nowe ugrupowanie skupione wokół wydawania almanachu „Błękitny Jeździec”. Po wybuchu I wojny światowej Kandinski jako obywatel rosyjski musiał opuścić Niemcy. Osiadł w Szwajcarii, ale i tam odmówiono mu azylu, więc wyjechał do Rosji.