XX wieku, w jednostce General Electric J79, napędzającej samoloty Lockheed F-104 Starfighter, McDonnell Douglas F-4 Phantom II czy Convair B-58 Hustler. Równie nowatorska była konstrukcja L-133. 30 marca 1942 roku projekt zaprezentowano United States Army Air Forces, które jednak odrzuciło propozycje Lockheeda. Po przystąpieniu Stanów Zjednoczonych do wojny skupiano się na konstrukcjach sprawdzonych i możliwie szybko wprowadzanych do linii. Rozpoczęcie prac nad nowym silnikiem i samolotem przystosowanym do jego użycia nie gwarantowało ich szybkiego zakończenia i możliwości użycia bojowo na froncie i w styczniu 1943 roku dalsze prace nad L-133 zostały przerwaneMichał Fiszer, Jerzy Gruszczyński, Lockheed P-80A Shooting Star, „Lotnictwo”, nr specjalny 10 (2009), s. 41-42, .
Konstrukcja L-133 był średniopłatem o całkowicie metalowej konstrukcji, napędzanym dwoma silnikami L-1000. Samolot był projektowany w układzie „kaczka”. Dzięki takiemu rozwiązaniu zapobiegano niekorzystnym zjawiskom związanym z tzw. krytyczną liczbą Macha, kiedy to na górnej powierzchni skrzydeł samolotu lecącego z prędkością poddźwiękową, przepływające strugi powietrza osiągają lokalnie prędkość naddźwiękową. Powstające wówczas fale uderzeniowe mogą doprowadzić do zniszczenia delikatnej konstrukcji płatowca.