Ewolucjonizm społeczny był popularnym nurtem w drugiej połowie XIX w. i wielu autorów odwoływało się do prac Morgana. Rozwinął je m.in. Friedrich Engels w pracy Pochodzenie rodziny, własności prywatnej i państwa (1884). Dla Engelsa demokracja wojenna była jednym z etapów rozwoju społeczeństw. Społeczeństwa wspólnoty pierwotnej przechodzić miały przez etapy matriarchatu, patriarchatu i właśnie demokracji wojennej, która miała być wstępem dla epoki feudalizmu. Jako epoka przejściowa, łączyła w sobie elementy ustroju plemiennego (z więzią opartą na pokrewieństwie) i społeczeństw klasowych. Były to społeczeństwa nastawione na prowadzenie ciągłej wojny, wskutek narastającej presji populacyjnej. Za Engelsem, do tego pojęcia odwoływała się historiografia marskistowska. Pojęcie było jednak popularne także poza marksizmem. Używano go do opisywania początków państwowości Germanów czy Słowian.
Rozwijające się w XX wieku antropologia i historia odeszły od schematyzmu ewolucjonizmu i przestały wyróżniać wyraźne stadia rozwojowe społeczeństw, a także pokazały duże zróżnicowanie w formach wczesnych państw. Wraz z tym pojęcie demokracji wojennej spotkało się w latach 60. i 70.