W skład Finlandii wchodzi wiele wysepek, które ciągną się od fińskiego wybrzeża w rejonie Turku na południowy zachód w głąb Bałtyku. Najważniejszym archipelagiem są Wyspy Alandzkie, leżące u wejścia do Zatoki Botnickiej. Po drugiej wojnie światowej zarówno Finlandia, jak i Szwecja rościły sobie prawa do tych wysp. Chociaż ludność zamieszkująca wyspy jest kulturalnie związana bardziej ze Szwecją niż Finlandią, Liga Narodów przyznała wyspy Finlandii w 1921 r. Głównym tego powodem był fakt, iż w zimie wody Bałtyku otaczające wyspy zamarzają, łącząc je z Finlandią. Czyni to z tych wysp punkt ważny strategicznie dla bezpieczeństwa Finlandii. Wyspy te są skaliste i zalesione.
Zarówno wyspy, jak i kontynentalna część Finlandii wciąż przechodzą proces wynurzania się z morza w wyniku ruchów izostatycznych. Ciężar lodowców spowodował zapadnięcie się terenu. Od kiedy lodowce stopniały teren powoli zaczyna się podnosić. Na południu i południowym zachodzie proces ten przebiega z prędkością około 25 cm na 100 lat. Na północy proces przebiega szybciej, w tempie około 80 lub nawet 90 cm na 100 lat. Oznacza to, że powierzchnia Finlandii wzrasta o około 7 km² rocznie.