Po uporaniu się z wewnętrzną opozycją, Diogenem i Katalonem Keukamenem, najwcześniej z początkiem lipca cesarz wyprawił się ponownie przeciw Serbom. W Lipljanie doszło do zawarcia pokoju z Wukanem, który zobowiązał się do posłuszeństwa cesarzowi i dostarczenia na dwór w Konstantynopolu blisko dwudziestu zakładników, wśród których znaleźli się jego bratankowie: Urosz i Stefan Wukan. Zagrożony najazdem Kumanów Aleksy I zmuszony był uznać pozorną uległość Wukana i pozostawić sprawę Serbów na razie nierozstrzygniętą.
Nic nie wskazuje na to, żeby żupan w efekcie zawarcia traktatu pokojowego poniósł jakieś straty terytorialne. Wychodził z tego drugiego etapu walk ze scentralizowanym państwem i umocnionym autorytetem wewnątrz władztwa, który zawdzięczał szczęśliwie prowadzonym wyprawom łupieżczym. W odróżnieniu od poprzednich traktatów, na ogół zrywanych przez Wukana, postanowienia tego okazały się znacznie trwalsze, przynosząc około dziesięciu lat spokoju na granicy z Bizancjum.