Na uspokojenie aktywności żupana w tym rejonie mogła wpłynąć, jak na to wskazuje Anna Komnena, obawa o losy zakładników, daleko większy wpływ musiała mieć jednak słabość Zety, która z jednej strony otwierała możliwości interwencji w jej wewnętrzne sprawy i umocnienia własnej pozycji, z drugiej jednak osłabiała pozycję państw serbskich w rywalizacji z odzyskującym swą dawną potęgę Bizancjum.
Samodzielność Podjęta w połowie lat 90. przez króla Bodina próba uregulowania sprawy następstwa tronu, przyniosła śmierć z ręki królewskiej dwóch spośród synów Radosława i ucieczkę pozostałych przy życiu Radosławowiczów pod opiekę cesarza bizantyńskiego. Po śmierci Bodina, którą większość historyków datuje na 1101 rok, władzę w państwie próbował objąć najstarszy syn zmarłego króla, Michał, popierany przez stronnictwo królewskie skupione wokół wdowy Jakwinty i jej synów. Ostatecznie jednak, tytuł królewski otrzymał młodszy, przyrodni brat Bodina Dobrosław, wyniesiony do władzy przez przeciwne Jakwincie stronnictwo braci królewskich. Na wieść o śmierci Bodina w sprawy Zety postanowił się też wmieszać cesarz bizantyński, wykorzystując zeckich wygnańców przebywających od kilku lat w Konstantynopolu. Z rozkazu cesarskiego synowie i wnukowie Radosława zostali przewiezieni do Dracza.