W rolę Roderyka wcielił się wówczas Gérard Philipe.
Polska prapremiera utworu miała miejsce w dwadzieścia trzy lata po premierze francuskiej (1650). Studenci Akademii Zamojskiej odegrali Cyda „na theatrum” Jana Sobiepana Zamoyskiego. 26 lutego 1662 roku przedstawienie Cyda na Zmaku Królewskim w Warszawie, w przekładzie Jana Andrzeja Morsztyna, uświetniło początek obrad sejmowych. Cyd w przeróbce Stanisława Konarskiego był grywany w XVIII wieku na scenie Collegium Nobilium.
Przekład Ludwika Osińskiego (1801) pozwolił wprowadzić sztukę na scenę warszawską. Pierwszym polskim Cydem był młody Michał Pawłowicz (1778-1804), a po jego śmierci w rolę tę wcielił się Marcin Szymanowski. W roku 1818 w roli Roderyka wystąpił Ignacy Werowski, a jako Gomes – Wojciech Bogusławski, który w swych tyradach zatrzymywał się czekając na podpowiedzi suflera. W 1823 roku zespół stołeczny wyjechał; z Cydem do Kalisza, Płocka i Poznania. Utwór był też grany w latach dwudziestych na scenach krakowskich i lwowskich. Lwów zachwycił swą interpretacją roli Roderyka Antoni Bełza. W latach trzydziestych zainteresowanie dramatem słabnie, choć jeszcze często wystawiany przez teatry szkolne i na pensjach żeńskich.