Cechy utworu G. Lanson i P. Tuffrau widzą w Charakterach analizę dwóch głównych tematów: natury ludzkiej i systemu społecznego. W pierwszym temacie La Bruyère jest kontynuatorem myśli Montaigne'a oraz La Rochefoucaulda: człowiek jawi się w jego dziele jako istota zmienna, samolubna, próżna i egoistyczna. Szerzej ujęte zostało zagadnienie drugie - autor wskazuje na nadużycia panującego systemu społecznego, które są jego zdaniem konsekwencją niedoskonałości ludzkiej natury.
Wiele ukazanych przez autora przykładów-portretów psychologicznych przeradza się w szersze scenki rodzajowe; współcześni La Bruyère'a usiłowali doszukiwać się w przedstawianych postaciach portretów prawdziwych bywalców salonów, których znał autor. Ten jednak konsekwentnie zaprzeczał, jakoby wzorował się na konkretnych, autentycznych postaciach.
W celu zachowania uwagi czytelnika i nieznużenia go wprowadzaniem kolejnych niezwiązanych ze sobą wątków autor starał się możliwie różnicować ich styl i formę: po aforyzmie wprowadzać sceny z elementami pastiszu, dialogi i paradoksy.