Szkoła łacińska opierała swój program kształcenia na siedmiu sztukach wyzwolonych. Pierwszym etapem szkolnictwa było nauczanie pisania i czytania, gramatyki łacińskiej, zapoznanie z utworami klasycznymi. Do etapu drugiego należało nauczanie w zakresach: retoryki i dialektyki (tzw. łac. trivium, które z gramatyką stanowiło niższy stopień wykształcenia), arytmetyki, geometrii, muzyki i astronomii (tzw. łac. quatrivium, stopień wyższy). Nadto, ze względu na kształcenie młodzieży zamożnego mieszczaństwa, poszerzono program nauczania o geografię i elementy prawa. Językiem nauczania pozostawała łacina.
Czas wczesnonowożytny Działalność J. Bugenhagena thumb|left|Johannes Bugenhagen, rektor szkoły łacińskiej w Trzebiatowie Czas chluby szkoły trzebiatowskiej przypada na lata, kiedy jej rektorem był Johannes Bugenhagen, który w poł. 1504, za pośrednictwem opata norbertanów H. von Beggerowa znalazł się w Trzebiatowie, obejmując kierownictwo szkoły miejskiej. Funkcję tę pełnił nieprzerwanie do 1517 i z przerwą do 1521. Praca J. Bugenhagena była wspomagana przez A. KnöpkegoA. Knöpke w 1521 wyjechał do Rygi, gdzie propagował nauki reformacyjne. Jest znany z opracowań ordynacji kościelnej i szkolnej dla tego miasta. Za: , G. Bugenhagena (brata Johannesa) i J. Lorichiusa.