Ofici (także znani jako Ofianie lub Serpentynianie /z ὄφιανοι, ὄφις = wąż/) – gnostyckie sekty w Syrii i Egipcie ok. 100 po Chr. Członkowie tych sekt czcili węża z Księgi Rodzaju jako symbol gnozy (poznania), którą tyran Yaldabaoth (demiurg) chciał ukryć przed Adamem i Ewą.
Doktryna Źródłem poznania doktryny ofitów jest księga pierwsza dzieła Ireneusza z Lyonu Adversus haereses, rozdz. 29 i 30 oraz odkryte w Nag Hammadi koptyjskie rękopisy gnostyckie, które dostarczyły samych tekstów. Najstarsze pisma, jak Apokryf Jana i Święta Księga Wielkiego niewidzialnego Ducha (Koptyjska Ewangelia Egipcjan), pochodzą z połowy drugiego wieku. Są też późniejsze dzieła, jak Zostrianos (III w.) oraz Hipostaza archontów. Wskazują one, że ofityzm był gnostycyzmem żydowskim bardzo powierzchownie schrystianizowanym, mającym powiązania z judeochrześcijaństwem syryjskim.