Duchowe usposobienie bohatera ulega zmianie, gdy zostaje on wplątany w sytuacje i zdarzenia, w których jest skonfrontowany z pozytywnymi i negatywnymi emocjami.
Jego wewnętrzna charakterystyka jest momentalnym odzwierciedleniem stanu natury, jak i wiąże się z opisywanymi przez autora wrażeniami krajobrazowymi. Nicpoń potrafi docenić jej walory, różnorodność, jak i piękno. Od samego początku nie ma on żadnych planów, a jego potrzeby bezustannie oscylują wokół próżniactwa i tułaczki, przepełnionej nadzieją i oczekiwaniami. Dopiero gdy dociera do zamku koło Wiednia, zmienia nastawienie, zakochując się w córce klucznika. Przepełniony myślami zdobycia Aurelii, jest on ostatecznie w stanie, głównie dzięki uporowi i zaciętości, zrealizować swoje zamierzenia. Egzystencja bohatera nie jest uwarunkowana przez mieszczański styl życia, a on sam osiąga ostatecznie szczęście, z którym wiąże miłość, wesołość i bezpretensjonalność.
Narracja Wydarzenia są opisywane z perspektywy pierwszoosobowej, a sam narrator jest integralną częścią przedstawionej rzeczywistości i udziela się w akcji fabuły.