W 1924 roku powrócił do Ameryki i w Detroit otworzył prywatną klinikę. Nabawił się ciężkiej gruźlicy obupłucnej i w 1926 roku wyjechał do Trudeau Sanatorium w Saranac Lake w Nowym Jorku. Znajdując się w ciężkim stanie i spodziewając się rychłej śmierci, poprosił lekarzy o przeprowadzenie ryzykownej operacji. Po udanym zabiegu postanowił porzucić swoją klinikę i zaangażować się w poszukiwania lekarstwa na chorobę, przez którą omal nie stracił życia. Podczas pobytu w sanatorium rozwiódł się w 1927 roku z żoną. Zeszli się dwa lata później i ostatecznie rozstali ponownie w 1933 roku.
W 1928 roku został asystentem doktora Edwarda Archibalda, pioniera torakochirurgii w Royal Victoria Hospital w Montrealu. W ciągu następnych ośmiu lat pracował u jego boku, mając współudział w skonstruowaniu nowych narzędzi medycznych i pisząc wiele artykułów. W tym okresie, obserwując społeczne skutki wielkiego kryzysu, związał się czynnie z ruchem lewicowym. Przejęty losem bezrobotnych, otworzył darmową klinikę. W 1935 roku wziął udział w Międzynarodowym Kongresie Lekarzy w Moskwie. Zapoznawszy się z systemem opieki zdrowotnej w ZSRR, po powrocie do Kanady agitował za państwową służbą zdrowia.