Metryka pierwszych miast na Wyżynie Armeńskiej sięga drugiej połowy II tys. p.n.e., gdy zaczęły się tworzyć liczne skupiska ludzi. W I tys. p.n.e. osiedla przekształciły się w miasta. Sposób ich budowania przypominał neolityczne osiedla, tradycja budowania poszczególnych domów mieszkalnych także zachowała się neolityczna. Domy były przedzielone na dwie części. Okrągłą przykrywała kopuła pozorna, prostokątną – płaski dach. Przykładem takiego miasta są pozostałości odkryte w niższych warstwach urartyjskiego Tejszebaini (Karmir Blur)A. Mierzejewski, Sztuka starożytnego Wschodu, t. 2, s. 204..
Ogólna charakterystyka thumb|Fragmenty budynków w Tuszpie wykonane na podstawie grawerunku na przedmiotach z brązu, 1910 rok, Muzeum Brytyjskie Architektura urartyjska łączy w sobie lokalną tradycję budownictwa neolitycznego z formami, wywodzącymi się z architektury państw i kultur sąsiednich, z którymi Urartu utrzymywało kontakty (Mezopotamia, Anatolia, Syria). Rodzimą cechą architektury Urartu była umiejętność pogodzenia monumentalizmu mezopotamskiego z lekkością form architektury syro-hetyckiej. Architektura miała dominującą pozycję w sztuce urartyjskiej w czasach świetności Urartu (IX–VI wiek p.n.e.) – z tego okresu zachowały się liczne budowle świeckie, sakralne oraz użytkowe (mosty, kanały, zbiorniki wodne, drogi itp.).