Miasta urartyjskie powstawały wokół ośrodków kultu religijnego, w pobliżu źródła słodkiej wody. Zakładano je według ustalonego planu, o czym świadczą źródła pisane. Powierzchnia miasta wynosiła średnio od 50 do 200 ha. Granicę wyznaczały mury obronne wzmacniane wieżami. Od wież do wewnątrz miasta odchodziły mury, dzielące przestrzeń miejską na dzielnice, dzięki czemu łatwiej było obronić miasto podczas najazdu lub odciąć pozostałe dzielnicy w razie buntu mieszkańców. Środkowy (zwykle na wzgórzu) obszar miejski przeznaczony był na cytadelę, pałac i świątynię, które górowały nad miastem. Ponieważ zabudowania te pełniły funkcję ośrodka polityczno-administracyjnego, były zabezpieczone dodatkowymi murami i rowami z wodąA. Mierzejewski, Sztuka starożytnego Wschodu, t. 2, s. 205–206..
Dzielnice miejskie miały zwartą zabudowę. Przecinały je wąskie uliczki. Domy mieszkalne miały jedną, dwie lub trzy kondygnacje. Okna wychodziły na wewnętrzny dziedziniec – podobnie, jak w mezopotamskiej tradycji budowlanej. Część przestrzeni miejskiej przeznaczona była na różnego rodzaju zakłady produkcyjne, składy, warsztaty rzemieślnicze, obszary rekreacyjne. Nekropolie sytuowane były za murami miejskimi, w niewielkiej odległości od miastaA. Mierzejewski, Sztuka starożytnego Wschodu, t. 2, s.