W historiozoficznej poezji Małaniuka rzeczowość i wręcz naukowa precyzja słowa łączą się ze skrajnie wyrażoną emocjonalnością, wręcz burzą uczuć. Oprócz tego poeta opracował własny język symboli, będący paradoksalnie i narzędziem i rezultatem dokonywanej przez niego analizy rzeczywistości. Właśnie symbolizm wyznacza jedną z głównych cech poezji Małaniuka- lakoniczność, pojmowaną przez niego jako zasadę regulującą strukturę tekstu.
Idea umocowania państwowości Ukrainy jest w poetycznym uniwersum Jewhena Małaniuka ideą centralną. Poeta w swoich dziełach opisuje także Narodziny Rusi, okresowi hetmanowania B. Chmielnickiego, I. Mazepy, F. Orlika. To w nich pragnie odszukać wzorce dla tworzenia współczesnego państwa. Jednakże obraz Ukrainy u Małaniuka jest wewnętrznie niejednorodny, rozdwojony. Pierwszym obliczem Ukrainy jest Hellada Stepowa, drugim zaś- Czarna Hellada. Właśnie ta antynomia jest dla Małaniuka źródłem braku wyraźnej struktury wewnętrznej ukraińskiego społeczeństwa. Poeta konstruuje oryginalną historiozoficzną koncepcję bytu Ukrainy, elementami której są Hellada, Waregowie i Rzym. Helleński hipertroficzny indywidualizm, panestetyzm mają być harmonizowane przez wareski aktywizm oraz rzymską hierarchiczność.