Owe trzy elementy istnieją nie oddzielnie, lecz tworzą syntezę.
W tworzeniu swego obrazu Ukrainy Małaniuk wychodzi od konkretnych realiów historycznych i geograficznych, gdyż to właśnie Ukraina jest dla niego miejscem tragicznego spotkania Zachodu i Wschodu. Okoliczność ta sprawiła, iż przez długi czas pozostawała ona przedmiotem, a nie podmiotem procesu historycznego. Ukrainiec, „pieśniarz, mędrzec i hreczkosiej”, zdolny jest co najwyżej do lirycznej refleksji, pasywnego odbioru otaczającej rzeczywistości, a nie do adekwatnej wolnościowej reakcji na zagrożenie z zewnątrz. Jako przeciwwagę dla tej perspektywy Małaniuk rozwija kompleksową teorię „mazepiństwa”, centralne miejsce której zajmuje wizja przyszłego przywódcy Ukrainy, który ma połączyć w sobie państwowe doświadczenie Mazepy, patriotyzm i dyplomatyczne talenty Filipa Orlika, a także wyrazistość światopoglądową Tarasa Szewczenki, w postaci którego nastąpiło zjednoczenie ról poety i twórcy państwowości.
Jednocześnie Jewhen Małaniuk jest lirykiem, metaforystą, w którego poezji łączą się surowość i ascetyczność wypowiedzi, zdolność do silnych emocji, wyrafinowana rytmomelodyka i umiejętność przenikania w głębię psychologii człowieka.