Nawet po wojnie Jepsen dokłada wszelkich starań by zniszczyć obrazy Nansena. Ostatecznie udaje mu się odkryć schowek w starym młynie, gdzie jego syn ukrył malowidła. Gdy ojciec podpala skrytkę Siggiego, ten postanawia uratować obrazy, co ostatecznie czyni go „złodziejem dzieł sztuki” i za co zostaje odtransportowany do zakładu poprawczego.
Analiza Pierwszoosobowy narrator Siggi Jepsen sam jest częścią przedstawionego świata i stara się go oceniać, komentując sytuacje z przeszłości. Czytelnik widzi więc wydarzenia fabularne jego oczami. Jest to perspektywa subiektywna, wzmocniona jeszcze ironią oraz dziecięcym wyolbrzymieniem.
Zadane wypracowanie pomaga narratorowi zmierzyć się z jego przeszłością i problemami państwa niemieckiego w czasach narodowego socjalizmu. Lenz krytykuje idee absolutnego posłuszeństwa i bezkrytycznego wykonywania rozkazów. Odkrywa on przy tym mechanizmy państwa totalitarnego i konfrontuje je z działaniami konkretnego indywiduum, które musi stawić im czoło. Konflikt między malarzem a posterunkowym rozciąga się na dwóch płaszczyznach czasowych powieści. Ma on swoje źródło w przeszłości, ale nie kończy się z teraźniejszością. Fanatyczne posłuszeństwo ojca jest uwarunkowane między innymi posiadaniem munduru, który daje mu poczucie integracji ze strukturami urzędniczymi i państwowymi.