Próby prototypów trwały od września do końca 1942 roku, ale już wcześniej, bo w czerwcu, US Navy zdecydowała się na zamówienie 5000 egzemplarzy produkcyjnych. W październiku 1942 roku ustalono ostateczny wygląd i parametry modelu produkcyjnego. W trakcie prób przeprowadzanych na jeziorze Quinsigamond w okolicy Worcester eksperymentatorzy zgubili jeden z egzemplarzy prototypowych, który został odnaleziony dopiero w sierpniu 1944 roku, wywołując lokalną sensację. Całość procesu produkcyjnego otrzymała na mocy zawartego kontraktu Western Electric, z tym, że akumulatory budowała firma Electric Storage Battery Co. a kadłuby torped wykonywane były w niewielkiej firmie zajmującej się na co dzień produkcją wanien. Ogółem wyprodukowano około 4000 egzemplarzy torped, nazwanych oficjalnie dla zachowania tajności projektu, miną Mark 24.
Od 1944 roku do użycia weszła wersja rozwojowa, oznaczona Mark 27, przeznaczona do wystrzeliwania z okrętów podwodnych przeciwko celom nawodnym. W czasie II wojny światowej była stosowana wyłącznie na Pacyfiku.