211-212; Lewis, ss. 72-73; MacGovan, ss. 240-245.
Religia, kultura i gospodarka za panowania Liang Wudi Liang Wudi uważany jest za największego z cesarskich protektorów buddyzmu w historii Chin. Zainteresowanie tą religią w jego przypadku miało swój początek w spotkaniu buddyjskich mnichów na dworze księcia Jinglingu, Xiao Zilianga, jeszcze za panowania Południowej Dynastii Qi. Jako cesarz złagodził on prawo karne w duchu buddyjskim, minimalizując stosowanie tortur, kary śmierci i innych okrutnych kar. On sam nie jadł mięsa i nie pił alkoholu. Organizował tzw. "otwarte zgromadzenia" (wuzhe dahui), podczas których spotykali się zarówno świeccy, jak i mnisi, mężczyźni i kobiety, niezależnie od ich społecznej pozycji. Czasami cesarz wygłaszał podczas nich wykłady na temat buddyjskiej doktryny, a czterokrotnie ogłaszał, że rezygnuje z władzy i zostaje mnichem służącym w zbudowanej przez siebie świątyni Tongtai. Za każdym razem, zgodnie z oczekiwaniem cesarza, jego urzędnicy wykupywali go ze służby w świątyni za gigantyczne sumy pochodzące ze skarbu państwa. Po każdym wykupieniu następowała pełna ceremonia ponownego objęcia tronu. Zachowanie cesarza miało swoje precedensy w historii indyjskiego buddyzmu i mogło być zainspirowane nowo przełożoną . Jego celem było dostarczenie pieniędzy na propagowanie buddyzmu.