Według współczesnych historyków Liang Wudi "ogłaszając się jednocześnie bodhisattwą i cesarzem, rościł sobie prawo do władzy zarówno nad mnichami, jak i świeckimi, i poszukiwał sposobu zwiększenia sakralnego i świeckiego autorytetu dynastii"Lewis, s. 206..
Cesarz był także utalentowanym pisarzem i znaczna część jego twórczości przetrwała do dzisiaj. Za jego panowania kwitła literatura, której ważnymi mecenasami oprócz samego cesarza byli jego synowie i kolejni następcy tronu, i Xiao Gang (549–551). Generalnie panowanie Liang Wudi było "być może najdłuższym okresem ogólnego spokoju i pomyślności w historii dynastii południowych"Graff, s. 89.. Świadectwem wzrostu gospodarczego był ostateczny powrót do gospodarki pieniężnej, po jej załamaniu się po upadku dynastii Han. Liang Wudi rozpoczął emisje pieniądza już na początku swoich rządów, a w roku 523 posunął się nawet do płacenia pensji wyłącznie w pieniądzu wszystkim swoim urzędnikom. Późniejsze źródła stwierdzają, że większość zurbanizowanych regionów południa używa pieniądza, z wyjątkiem położonych na dalekim południu Kantonu i Jiaozhou, które używają złota i srebra zgromadzonego w wyniku zagranicznego handlu.