Marię Josepha de La Fayette’a, Louisa Marc Antoine de Noailles’a, Nicolasa de Condorceta, Francois de Pange’a, i trzech innych, których darzyła sympatią w tym okresie: Louisa Marie de Narbonne-Larego, jej pierwszą wielką miłość, Mathieu de Montmorency-Lavala, przyjaciela na całe życie, i Talleyranda, którego udało jej się namówić na powrót do Francji z emigracji w Stanach Zjednoczonych.
Zamach Napoleona W 1799 roku po zamachu Napoleona Bonaparte 18-go Brumaire’a i uchwaleniu Konstytucji Roku VIII, de Staël pozbawiona wszelkich złudzeń co do osobowości i poczynań wodza, stanęła w opozycji do nowego ustroju i dyktatury. Zamiast uciszyć się jak wielu intelektualistów tamtej epoki, nadal zajmowała się publicystyką społeczno-polityczną, eseistyką, krytyką literacką i pisała powieści o charakterze politycznym. Swą reputację literacko-filozoficzną ugruntowała zwłaszcza trzema pozycjami: Lettres sur les ouvrages et le caractère de Jean-Jacques Rousseau (1788), De l’influence des passions sur le bonheur des individus et des nations (1796), De la littérature considérée dans ses rapports avec les institutions sociales (1800). Podróżowała i była baczną obserwatorką życia politycznego. Spopularyzowała we Francji pojęcie „romantyzm” i szereg dzieł romantycznych autorów niemieckojęzycznych, dotychczas słabo znanych w jej kraju.