W 1925 roku na wystawie Sztuki Dekoracyjnej w Paryżu otrzymał Grand Prix za działalność pedagogiczną i prace swoich uczniów. W 1929 otrzymał złoty medal na wystawie sztuki Powszechnej Wystawy Krajowej w Poznaniu. W 1936 otrzymał nagrodę artystyczną miasta Poznania w dziedzinie plastyki. W 1937 odbył podróż do Włoch. Po powrocie zorganizował indywidualną wystawę w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych, na której pokazał akwarele i rysunki powstałe we Włoszech.
Podczas okupacji został wysiedlony z Poznania do Tarnobrzega. W 1945 roku powrócił do Poznania. W 1944 roku uzyskał mandat od władz Polski Ludowej w Lublinie i rozpoczął proces reaktywowania Instytutu Sztuk Plastycznych, przez kilka miesięcy (od marca do września 1945 roku) pełniąc funkcję dyrektora. Zajęcia odbywały się wówczas w prywatnym mieszkaniu przy ul. Hetmańskiej 29. W 1945 roku Wroniecki zrezygnował z tego stanowiska, proponując je Wacławowi Taranczewskiemu.