Oznaczało to, że 24 francuskie okręty miały okazję do podniesienia kotwic, wypłynięcia na zatokę i uformowanie szyku bojowego. Około godziny 13 obie floty znajdowały się naprzeciw siebie, lecz płynęły w przeciwnym kierunku. Na rozkaz Gravesa, cała jego flotylla wykonała zwrot o 180 stopni i czoło szyku bojowego stało się tym samym celem francuskiego ataku. Było to około godziny 16, a więc ponad sześć godzin od chwili spotkania obu flot. Brytyjczycy wciąż byli na pozycjach dogodnych do rozpoczęcia ataku.
Obie floty podążały generalnie w kierunku wschodnim. Okręty prowadzące kierowały się tak, aby jednostki wroga znalazły się w zasięgu ich dział. Pozostałe okręty nadal próbowały zbliżyć się do reszty flotylli. Nagła zmiana kierunku wiatru uczyniła jeszcze trudniejszym dla jednostek obu stron nawiązanie kontaktu bojowego z wrogiem. W ten sposób okręty awangardy uczestniczyły w ciężkim boju od początku bitwy, podczas gdy jednostki z końca linii nie wzięły w ogóle udziału w walce. Powodowało to zamieszanie w manewrowaniu brytyjskiej floty i sprzeczne rozkazy GravesaN.A.M. Rodger, s. 352..