Nieświadomi, że Barras podąża w kierunku Bermudów, skierowali się na południe w kierunku Chesapeake.
Bitwa Gdy brytyjska flota, składająca się z 19 okrętów liniowychE. Kosiarz, s. 125. pod dowództwem Gravesa, wpłynęła rankiem 5 września na wody zatoki Chesapeake, natknęła się na 25 francuskich okrętów zakotwiczonych za przylądkiem Henry. Pozostałe 3 okręty de Grassa odłączyły się, by blokować rzeki York i James w dalszej części zatoki, a większość z zakotwiczonych okrętów opuściły załogi, odpływając na łodziach. Podążając z wiatrem i prądem i zaskakując francuską flotę, zakotwiczoną i w stanie nieprzygotowania do bitwy, Brytyjczycy mieli okazję wyrządzić poważne straty wpływając do zatoki i uderzając w generalnym ataku. Jednakże jest mało prawdopodobne, że taki pomysł przeszedł przez głowę Gravesowi. Konwencjonalna taktyka walki morskiej tamtych czasów nakazywała flotom formowanie szyku liniowego i manewrowanie w zasięgu strzału dział, dzięki czemu okręty ostrzeliwały się wzajemnie w tym samym czasie, stojąc do siebie równolegle w uformowanym szyku.
thumb|250px|Bitwa w Zatoce Chesapeake