Nazwa pochodzi od miasta Fulda, z rejonu którego miał się rozpocząć atak radzieckich jednostek zmotoryzowanych, które posuwając się pomiędzy okolicznymi górami, miały zająć Frankfurt nad Menem.
Podczas całego okresu zimnej wojny radziecka przewaga w liczbie czołgów była przygniatająca. Według amerykańskich strategów radziecka dominacja na lądzie miała zostać zniwelowana amerykańską przewagą w powietrzu. Taki był również cel powstania nowego śmigłowca szturmowego, którego głównym zadaniem miało być niszczenie za pomocą kierowanych pocisków przeciwpancernych nieprzyjacielskich czołgów. Zakładano, że do niszczenia siły żywej i pojazdów lekko lub nie opancerzonych wystarczy ogień z szybkostrzelnego działka kalibru 30 mm lub niekierowane pociski rakietowe kal. 70 mm. Maszyna miała mieć zdolność do operowania w każdych warunkach atmosferycznych, w dzień i w nocy. Wielkość śmigłowca miała pozwalać na transport dwóch maszyn na pokładzie samolotu Lockheed C-141 Starlifter. Konstrukcja miała umożliwiać osiągnięcie krótkotrwałej prędkości maksymalnej rzędu 268 km/h. Śmigłowiec miał być zdolny do wykonania zawisu przy temperaturze powietrza 35° na wysokości 1219 m, zasięg przebazowania miał wynosić 1482 km.