Akt rozdzielał Gévaudan na trzy obszary zależne od biskupów, od króla i część wspólną. Filip Piękny uznał biskupów Mende za świeckich książąt Gévaudan i przyznał im prawo bicia własnej monety. Księstwo biskupie utrzymało się do Rewolucji francuskiej, przez te lata Mende oficjalnie było stolicą świecką i religijną regionu. Królewski sędzia rezydował w Marvejols, natomiast sąd kościelny znajdował się w Mende. Baronowie musieli uznać swą podległość albo w stosunku do biskupów albo w stosunku do króla, musieli płacić podatki i wykonywać obowiązki wasala, jednak mając swobodę działań na swoim terenie. Na pewien czas zapanowała zgoda, jednak baronowie próbując zrzucić pętające ich ograniczenia rozpoczęli proces przed parlamentem paryskim. Wyrok z 1341 roku okazał się dla nich niekorzystny i popadli w niełaskę u króla. W XVI w. niechętni władzy biskupiej baronowie z Gévaudan w większości opowiedzieli się po stronie hugenotów i w czasie wojen religijnych ich zamki zdobyto i zburzono.